Mergelgroeve Caestert

Een paar dagen geleden werd ik door Patrick Dinjens (www.mipjes.nl) uitgenodigt mee op pad te gaan in de niet meer gebruikte en ‘verboden te betreden’ mergelgroeve Caster. Toen wist ik nog niet precies wat ik moest verwachten van de mergelgroeve….

Het afgesproken tijdstip was elf uur s’ Ochtends, in Petit Lanaye, vlak aan de Nederlandse grens. Met een kleine tien mensen begonnen we onze kleine wandeltocht naar de opening van de mergelgroeve. Een opening is misschien iets teveel gezegd, want de opening die erooit eens was, is op een vakkundige manier dichtgemaakt met behulp van allerlei soorten materiaal. Toch is er ooit iemand geweest die een klein gat naast de gesloten ingang heeft gemaakt. Door dit kleine gat konden we de mergelgroeve (met onze statieven en ander fotomateriaal) betreden. Eenmaal binnen maakten we onze benzine en Petroliumlampen aan, die een zeer grote dienst bewezen in de groeve. Zonder deze lampen, kon je je weg niet eens zien, gezweige vinden. Na een dik uurtje splitsten we ons van een groep af, waardoor we met 5 mensen overbleven (Patrick, Andre (www.urbex.nl) twee duitsers en ik).

Patrick is een echte die-hard wat grotten & groeven betreft. Hij weet er zijn weg er wel te vinden, en kan er uren over vertellen. Hij is voor deze dag een soort van gids, waar we niet zonder kunnen. Zouden we hem kwijtspelen, waren we zeker verloren geweest.

Tijdens het fotograferen, gaan we soms iets dieper de groeve in. Het hoogteverschil door het dalen is op sommige plekken goed te merken. Opeens besluiten we te gaan eten, op een plek die afgesloten van de wereld blijkt te zijn. Alleen het licht, kameraadschap en onze camera’s zijn op dat moment belangrijk. Een plek die ik niet meer snel vergeten zal…

Nadat we gegeten hebben, besluiten we door te lopen in een wereld die nieuw voor sommigen voor ons is. We zien tekeningen, soms eeuwen terug getekend of geschildert. Opeens neemt Patrick me apart, en we fotograferen samen onze silhouetten. Op dat moment hebben we alleen een zaklamp nodig om veel plezier te beleven met de wereld om ons heen…

De tijd vliegt om in de groeve, en opeens besef ik dat het half vijf is, en we nog een stuk moeten lopen. Niet snel daarna, zijn we weer op de plek, waar we onze tocht begonnen.

Dit was een dag, die ik niet meer snel vergeten zal. Bedankt aan Patrick, en de anderen, die me op die dag vergezelden!

~ door timfreh op januari 1, 2007.