Kust

 

Ongeveer een maand geleden besloten ik en mijn vader nog eens een bezoek te brengen aan de Belgische Kust. We besloten een nacht in een klein, bescheiden eensterrenhotel te overnachten.

Onze reis naar Blankenberge zouden we met de trein afleggen, een simpel stukje reis met maar een overstap in Brugge. Genietend van het afwisselende, voor het merendeel vlakke Vlaamse landschap, kwamen we spoedig aan in Brugge. Zoals altijd, moesten we er een tijdje wachten op onze aansluiting naar Blankenberge.

De meeste mensen gaan dan, plichtsgetrouw, in het station zitten. Wij besloten maar om onze camera’s te pakken en wat te fotograferen.  In ons achterhoofd hielden we wel nog steeds het rare voorval dat we hadden in Kontich, waar ons een stationschef erop wees dat fotograferen verboden was op een Belgisch station. Later bleek dat allemaal lariekoek te zijn, sindsdien kijken we toch altijd even uit naar het Personeel van de NMBS.

We kregen onze aansluiten, en maakten snel nog enkele ’shots’ op het perron. We stapten in onze trein en reden naar ons Hotel in Blankenberge.

Aangekomen in Blankenberge, moesten we even in de kou zoeken naar ons Hotel. Onze hotelkamer, die we met elkaar deelden, bleek erg ‘rustiek’ te zijn. Toch was de sfeer gezellig, waardoor we niets te vrezen hadden.

Eerst fotografeerden we wat aan de kust, en op de zeebrekers, om vervolgens met de kusttram naar Oostende te gaan. We stapten er uit aan de halte ‘weg naar vismijn’, ongeveer een kilometer van het echte stadscentrum vandaan.
Maar opeens bleek het oude havengebied ‘verboden voor publiek te zijn’. Toch zagen we enkele wandelaars en fietsers, waardoor we de straat (waar vroeger de kusttram doorheen liep) toch volgden…

We waren een uur aan het fotograferen, tijdens de zonsondergang, toen er een politiebusje stopte. Ik was op dat moment op een (kanaal)brug. De agenten vroegen vriendelijk wat er te fotograferen viel. Ze waren zeker bang, dat ik ’security’ installaties aan het fotograferen was.

Mijn vader, die uit Duitsland stamt, kreeg hetzelfde te horen, en besloot te antwoorden met ” Ik fotografeer de binnenkomende schepen” (in Duits gesproken).

Op een Vlaams televisieprogramma ”Het leven Zoals het is” zag ik niet veel later de Belgische Douane controleren op Illegalen. Waarschijnlijk wantrouwden ze ons daarom, zeker omdat we camera’s bijhadden….

Direct hierna besloten we naar het ‘echte centrum’ te gaan, om te bekijken wat we daar nog allemaal konden zien. In het centrum bleek het nog druk te zijn, en we besloten daar verder te gaan met fotograferen. Ze belandden we op een ijsbaan, inclusief  uitkijkplatform, waarop we besloten een ‘uitkijkfoto’ te maken. Iemand vroeg ons wel nog wat we precies aan het doen waren, en we moesten onze foto’s laten zien. We mochten verder gaan met fotograferen, maar wel niet van mensen!

Nadat we wat gegeten hadden, besloten we weer richting Blankenberge te gaan. Na nog wat aan het station te hebben gefotografeerd, reden we snel met de kusttram naar Blankenberge.

Aldaar aangekomen, Sliepen we direct, en we konden de dag erna,  zonder grote problemen thuiskomen. Een trip, die voor herhaling vatbaar is…

~ door timfreh op januari 4, 2007.