Liège

Luik, ooit een industriestad onder het zog van Cockerill-Sambre, begint nu langzaam uit te groeien tot een mooie stad.

Het centrum van Luik, waar alle moeite aan wordt besteed qua schoonheid, ligt er op sommige plekken echt fraai bij. Pleinen worden gerestaureerd, en oude leegstaande panden & flats worden gesloopt. Mooi, maar de (verouderde) industrie in deze steden verdwijnt stilaan ook…

Luik was vroeger ‘de’ staalstad in de Benelux bij uitstek. Nadat John Cockerill zijn textielfabrieken in Verviers opende, zorgde hij er al snel voor dat Luik zijn eerste Cokerij kreeg. Later werden er nog vele Cokerijen en Hoogovens bijgebouwd.

Het bedrijf ‘Cockerill’ evalueerde snel, en er volgden vele fusies, met als hoogtepunt de fusie in 1981 met Hainut-Sambre. Na deze fusie heette het Bedrijf Cockerill-Sambre. Helaas kreeg Cockerill-Sambre het in de jaren 80 en 90 (en natuurlijk ook nu) moeilijk, en moest werknemers afbouwen. Na de fusies met Unisor & Arcelor, fuseerde Arcelor (en daarmee ook indirect Cockerill-Sambre) in 2005 met Mitalsteel.

Een paar weken geleden reisden ik en m’n vader zo’n 3 keer naar luik. De laatste keer had ik mijn nieuwe reflexcamera bij en kon ik dus (voor het eerst) de nachtfotografie op de Hoogoven van Seraing/ Ougree toepassen. Naderhand fotografeerde ik met m’n camera ook nog de Cokerij van Luik.

Voordat we de Hoogoven fotografeerden, reden we eerst naar de ‘achterkant’ van de cokerij van Luik. Het is niet de officiele hoofdingang, en veel meer dan een gashouder zagen we helaas niet. Ook werden we een korte tijd gefilmd, toen we over een klein treinspoor liepen. Dit treinspoor liep op een verhoging.Vanuit daar konden we ook zo de Cokerij ‘inkijken’. Maar zelfs van daar konden we niet alles zien. Een paar verdachte bomen, zorgden ervoor dat we een paar cokesovens niet konden zien. ‘Niets aan te doen’ zei mijn vader, en veel langer konden we ook niet blijven. We hoorden eerder al rare verhalen over (meestal fotografen) die werden aangehouden op het terrein zelf.

We rijden weg, en zoeken een mooie plaats uit om nachtfoto’s te maken. We stoppen, als ons een stem aanspreekt ‘Hallo was tun Sie hier’? Het blijkt Ralf Rademacher te zijn (http://www.fotoralf.de/). Opengeklapt met zijn statief en een speciaal objectief gemaakt voor automatische seriefoto’s, staat hij tussen twee kolenbergen. We bieden hem de ruimte om foto’s te maken…

Niet veel later ruiken we de Metaal/Cokesachtige lucht vanuit de Hoogoven en Cokerij. Tussen het fotograferen door praten we samen met Ralf over oude en gesloopte hoogovens. Opeens merkt mijn vader op ’Jammer dat we geen theekransje kunnen houden, de spullen daarvoor zijn we vergeten’. Deels meent hij het serieus, want Ralf is een aardige man die veel weet van Hoog&Cokesovens en natuurlijk ook Fotografie. Maar helaas staan we op (voor het volk) een van de smerigste plaatsen van de Provincie luik. Gelukkig staan we niet direct naast de weg, maar op een verlaten losplaats voor kolenboten. Maar van deze plaatsen houdt ik, het zijn plaatsen waar toeristen zich niet wagen. In Charleroi zijn er nog veel meer van zulke plaatsen, en ik hoop ze dit jaar eens te kunnen bezoeken.

We zijn klaar met fotograferen, bedanken Ralf voor z’n gesprek, en rijden weg van de Losplaats, naar een plaats die Patrick Dinjens me ooit gewezen had.

 

Niet veel later staan we onder een mooie blauwlichtbestraalde brug. Dit heeft de Gemeente mooi gedaan, moeten we eerlijk toegeven. De stad Luik zorgt ervoor dat op een rustig tempo, vanuit het binnenste hart van het Centrum alles opnieuw word opgebouwd. Zo is men begonnen met de Bouw voor een nieuw station, waar twee huizenblokken voor moesten wijken. In de straat waar de huizenblokken lagen, was er ooit een prostitutiebuurt. Waar die nu heen is? Zeker naar een grauwe buurt in een grauw stadsdeel. Het werk voor de prostitueen zal er niet beter op worden, want de politie controleerde de buurt rond het station goed.

Als we ook onder de brug gestopt zijn met fotograferen (we werden lastig gevallen door enkele mannen), besluiten me maar weer naar de auto terug te keren.

De rit naar ons toenmalige huis in Heerlen verloopt goed.

~ door timfreh op januari 11, 2007.