Mijn

Een autoclaxon is voor mij genoeg om mijn fotomateriaal op te pakken, en mee te nemen naar een voor mij nog onbekende duitse auto. De mensen die erin zitten stappen uit, en nemen een vluchtige trek van hun sigaret. Twee personen ken ik al van een eerdere Mergelgroeve uitstap.  

Al snel vertrekken we naar een bekende fotolocatie in de buurt van Luik. Daar wachten ons, zoals gepland, drie studentes van de kunstacademie op. Ze willen een reportage maken over Urban Exploration. Ik ben niet echt zo’n fan van filmen. Zeker niet wanneer ingangen van locaties worden vrijgegeven. Veel besluit ik er maar niet over te zeggen, ik ben de ‚organisatoren’ namelijk dankbaar dat ik überhaupt mee mocht gaan. Nadat we op de locatie zijn aangekomen, houd ik me verder maar afzijdig. Een paar uur daarna sluit ik me weer bij hen aan.

De verlaten Mijn waar we ons bevinden is mooi, maar ook gevaarlijk. Helaas is het zo dat je als ‘exploror’ niet altijd alleen bent in de mijn. Die dag waren er ook twee andere Jongens bezig, die er eerder zonder enig doel aan het rondzwalken waren. Misschien wel te wijten aan die bekende Nederlandse Muziekzender?

Doordat het de afgelopen tijd geregend heeft, ligt de modeer en drab nog overal vochtig rond. Waar andere mensen stoppen, gaat Tim verder: Al snel lig ik met mijn camera te rollebollen op de meest vreemde en vuile plekken.

Mijn benen en schoenen zijn vol modder en mijn handen vies.  Wanneer ik weer aansluit bij de cameraploeg, kijkt men me vreemd aan. Ik maak bijna nooit, bahalve s’ Nachts, optimaal gebruik van mijn statief. Daardoor kom ik soms ‘vuil’ thuis. Ook nu ben ik weer niet om aan te zien. Wanneer de filmers genoeg gefilmd hebben, zijn we direct weer weg.

Op naar Namur, want daar zouden verschrikkelijk mooie locaties te zien zijn. Al feestend (sommigen met een blikje jupiler, gekocht bij een Nightshop) rijden we naar Ronet, een buitenwijk westelijk van het Centrum.  

Onze mond valt open van verbazing, wanneer we voor drie loodsen staan. Er is niet veel te zien, waardoor we bijna moeten huilen. Wanneer we naar een andere locatie willen, blijkt dat we die ook niet meer op kunnen.

Daarna rijden we weer terug richting luik, om daar wat nieuwe locaties te gaan zoeken. In de buurt van Trooz vinden we inderdaad locaties die verlaten zijn, maar waar geen ‚open’ ingang is. De dag is almiddels dood, waardoor we zigzaggend van Hervé naar Verviers en terug rijden.  

Daarna rijden we naar een frituur (Gigi) in de buurt van Welkenreadt. Hier eten we ons letterlijk vol, we hadden tot nu toe namelijk nog helemaal niets gegeten. Wanneer de frituur al alle ramen en deuren sluit, besluiten we maar te betalen en te gaan.

Al met al een mooie dag, met toch wat teleurstellingen op het einde. Ik hoop dat ik ooit nog eens mee mag gaan. In Charleroi is zeker meer te zien.

Misschien zal het tot ziens ook weer op de Urbexation weerklinken?

~ door timfreh op mei 21, 2007.