500km Wallonië

Cokesgas wordt verbrand

‘Fuck instructions’

Oude Cokesovenbatterij in Luik

Afgelopen Zaterdag hebben ik en mijn vader heel wat kilometers afgelegd in de Wallonie. Onze reis begon rond tien uur s’ Ochtends en eindigde om halfeen s’ Avonds.

We zagen veel in die uren. De contrasten waren overweldigend. Een ‘nieuwe’ buurt, die van La Louvière, was het meest indrukwekkend. De stad op zichzelf stelt erg weinig voor (voor toeristen). De stad is ingericht voor staalindustrie, die er nu niet meer is. We zagen waar ze ooit stonden, maar we kwamen er een paar jaar te laat voor.

5 Hoogovens  stonden er vroeger, nu alleen nog maar een koudwalserij. De ”Usines de Gustave Boël” zijn verschrompeld tot niets.

Niet ver van La Louvière fotograferen we ook een uur lang een mooie, maar toch oude treinloods van de NMBS. Ook een onderdeel van de vergane glorie in de Wallonie…

Ook besluiten we toeristje te spelen. We bezoeken onder andere de scheepslift van Strépy-Thieu en het hellend vlak van Ronquières. Weggegooid geld, en te laat aangelegde projecten. Maar dat wordt ons natuurlijk niet verteld. 

Wanneer we in het hellend vlak een soort ‘museum’ ingaan zien we ook de machineruimte. Misschien wel het toonbeeld van de Wallonie: Van de twee trekmachines is maar een machine in gebruik. De andere is al zo verroest/incompleet dat ze waarschijnlijk nooit meer gebruik gaat worden.De verouderde koptelefoonstem op de achtergrond zegt: ”Ziehier de trots van Ronquières”.

Na het hellend vlak te hebben bezocht besluiten we door te rijden naar Charleroi. Via kleine en grote wegen. Door industriële en natuurlijke gebieden.

Wanneer we de ringweg naar Charleroi oprijden zien we pas hoeveel geld er is gepompt in ‘nutteloze’ werken. De ringweg begint fantastisch bombastisch, maar daar waar het ‘bevolkt’ begint te worden hebben we deels maar twee kleine banen ter beschikking. Om de haverklap komen er in en uitritten. 200 meter na een afrit, komt er al weer een volgende aan (Jumet est en Jumet nord).

Waneer we in Charleroi aankomen, fotograferen we er eerst de Cokerij. Bijna gebeurde het rampzalige: Junkies hadden hun gebruikte spuiten gewoon op het asfalt laten liggen. We stapten er bijna in, nadat we onze auto er misschien op 5 meter vandaan hadden geparkeerd..  We staan op dat moment onder het metroviaduct van het metrostation ‘La Providence’.  Nadat we op het perron staan, kijken we uit over de Cokerij: Opeens vliegen vogels ‘voor de vlammen’. We besluiten rustig onze foto’s te maken. Mijn 300mm komt erg goed van pas bij dit soort werk. Slungelachtig probeer ik het geheel mooi vast te leggen. En net op dat moment komt er een tram/metro aanrijden. Gelukkig heb ik nog nét de ‘goede’ foto kunnen maken…

Daarna besluiten we door te rijden. In een rustig tempo via landwegen doorkruisen we zowat heel Wallonië. In de ‘F’-regio tussen Charleroi en Namur komen we mooie en grappige franse namen tegen: Floreffe, Flawinne, Farciennes.

In een flits besluiten we de snelweg op te rijden naar Luik: Daar fotografeerden we de Cokesovens in de Nacht. Maar niet zonder risico. We stonden aan de kant van de maas, om de ovens aan de overkant te fotograferen. We hadden 1.5 meter die ons scheidde van de maas en een drukke autoweg (N617).  De plaats waar we stonden opgesteld was geen stoep maar meer een ‘verhoging’. Daarom trokken we veiligheidsvestjes aan om ons ‘herkenbaar’ te maken…

Niet lang daarna gingen wen weer naar huis, naar Moresnet. Weg van alle ‘industriële ellende’.

~ door timfreh op juli 16, 2007.