Groothoek Obsessie
De groothoeklens die ik nu heb zal altijd een vriend van me blijven. Voor eeuwig gebruik is hij helaas niet gemaakt, maar de komende tijd zal ik er zeker nog vaak mee werken…
De afwijking van de lens…dat is het probleem. In de meeste gevallen is het onmogelijk er serieuze portretten van te maken.
De ”verschrikkelijke” hand op de tweede foto heeft (uiteraard) niet deze afmetingen 
.
Je beeld neemt er exentrieke vormen door aan. Dat kan verrassend en bijzonder zijn, maar het komt mij onnatuurlijk over. Ik hou bv niet van grote hoofden op een klein lichaam. Je foto’s van de hoogovens vind ik zeker geslaagd met de groothoek.
Met een supergroothoek kan je hele leuke effecten bereiken. Je hebt niet het afstandelijke, samengedrukt van een tele. Je wordt in de actie betrokken, je krijgt het gevoel er middenin te staan. Maar voor portretten is het het nu niet echt de meest flatterende lens die er bestaat, daarvoor gaat hij bij mij even naar de 24 mm
Je experiment is zeker interessant, maar portretten is niet het aangewezen genre om met een groothoeklens te maken. Toch kan het soms wel heel bewust worden ingezet natuurlijk, zoals bij foto 3. Daar is de vorm van het hoofd erg ovaal, maar dat past wel bij die boog op de achtergrond.
Voor foto’s kan je wel verrassende beelden krijgen met een groothoeklens. Maar zelf hou ik er niet van omdat ik schilder en die vervormde beelden steken mij tegen. Het is een perspectief dat niet klopt. (om te schilderen)
Eeen dergelijke lens heb ik niet tot mijn beschikking, ben ook niet van plan die aan te schaffen omdat ie in “mijn” fotografie moeilijk te hanteren is. Ik ga ook niet zo graag met m’n neus op de mensen..maar dat ligt natuurlijk aan mezelf. Bevendien moet je er toch een bepaald doel mee hebben….
Ik maak bijna uitsluitend portretfoto’s en ik heb nu ook al enkele maanden een breedhoeklens. Het voordeel van die breedhoek voor portretten is dat je er makkelijker een verhaal mee kan vertellen. En die vervorming, tsja, mij stoort het niet zo omdat ik de oorzaak ken maar veel mensen vinden het vervelend (o.a. mijn vrouw, slik).
Een mooie serie is het weer geworden, mooie kleuren en leuk zo met die groothoeklens hoor!
Knappe reeks groothoekportretten. Met ‘vervormde’ handen heb ik geen probleem, met hoofden die zich vlak bij de rand bevinden wél, vreemd genoeg.
Ik ben dan weer wel voorstander van dergelijke lens voor dergelijke portretfotografie. Je krijgt er een bijzonder perspectief mee waardoor de interactie met het “model” boeiender overkomt.
Ha die (ex)Winkbuul
Gaaf zijn ze die groothoeklenzen, je weet er goed gebruik van te maken! Groetjes, Monique
Nice pictures
Hoi,
Ik stuitte via via op je blog en vind je foto’s erg knap. Perspectiefregels zijn er om te breken. Ik plaats je op mijn blogroll
groet
Wim